Gdzie kończą się możliwości człowieka? Zapewne tam gdzie ich źródło – w umyśle. Jeśli pragniemy walczyć, jeśli mamy motywację do rywalizacji na polu sportowym, nic inne nie może nas powstrzymać.

Zarówno zawodnicy z dysfunkcjami ruchowymi (po amputacja, „skazani” na wózek), czy też z upośledzeniami umysłowymi (zarówno w stopniu lekkim, średnim i znacznym) potrafią, jeśli tylko chcą zmierzyć się z niebywale trudnymi do osiągnięcia wyzwaniami, jednakże, co ciekawe im trudniej „wyjść” na szczyt tym motywacja może być silniejsza. I tak jest właśnie w przypadku sportowców niepełnosprawnych, jedynym ich największym rywalem, z którym czas trudno zwyciężyć i nierzadko ponosi się sromotną porażkę są sprawy organizacyjne, mówiąc wprost sfera ekonomiczna. Niewspółmierne dotacje do tych, które otrzymują sportowcy pełnosprawni, mniejsze zainteresowanie sponsorów, czasem uniemożliwia rozwój, a przynajmniej w zaczym stopniu go odgraniczają. Ten aspekt dość przykry i bolesny, miejmy nadzieją szybko ulegnie znacznej zmianie, dla dobra nas i sportowców niepełnosprawnych.

Zawody ogólnopolskie, regionalne, a także Mistrzostwa Polski (seniorów oraz juniorów) oraz mistrzostwa klubowe to jedne z najważniejszych imprez sportowych kraju organizowanych dla osób niepełnosprawnych.

Wszelkie zawody skupiają wokół siebie zarówno zawodników niepełnosprawnych zmagających się z dyscyplinami zimowymi, letnimi, jak i halowymi. Jeśli chodzi o dyscypliny sportowe ON (osób niepełnosprawnych) śmiało można stwierdzić, iż słowo „ograniczenie” jest zupełnie nie na miejscu. Pod wielkimi imprezami o wielkich ideach i wielkich hasłach „sport bez barier”, odbywają się zawody o najwyższym poziomie współzawodnictwa. Tutaj wszystko jest prawdziwe i okupione siłą walki oraz chęcią zwycięstwa, a wszystko by osiągnąć jeden cel, czyli najcenniejszy laur. Największe ośrodki szkoleniowe koncentrujące niepełnosprawnych zawodników, a przede wszystkim profesjonalnie przygotowujące zawodników do zawodów znajdują się w Warszawie, w Białymstoku oraz w Konstancinie.

Czasem bywa tak, iż osoby pełnosprawne nawet w minimalnym stopniu nie potrafią sobie wyobrazić, jakie bariery nakładane przez ciało może pokonać człowiek.

Przykładem zwycięzców nad tym, co niemożliwe są sportowcy niepełnosprawni, dla niech nie ma rzeczy nie możliwych, a bariery to sfera abstrakcji. Szermierka na wózku, narciarstwo biegowe (głównie zawodnicy niewidomi, niedowidzący oraz po amputacjach kończyn, w przypadku siedzących stosuje się takie rozwiązania jak sledżki przypinane do nart biegowych), curlling na wózkach, saneczkarstwo, hokej na sledgach, wioślarstwo, tenis stołowy, tenis ziemny, judo, pływanie, kolarstwo (w tym także na wózkach), lekkoatletyka, trójbój siłowy, koszykówka, piłka nożna i wiele innych dyscyplin sportowych. Do wielkich zdobywców laurów paraolimpiskich zakwalifikowali się także polscy zawodnicy, między innymi Joanna Mendak (paraolimpiada 2004 - złoto w pływaniu stylem motylkowym na 100m) oraz Natalia Partyka - dwukrotna mistrzyni olimpijska paraolimpiad w Atenach i Pekinie w tenisie stołowym.

Pierwsza olimpiada dla osób niepełnosprawnych, w której wzięło udział niespełna 400 zawodników liczy już 51 lat, a co najistotniejsze z każdą kolejną olimpiadą zrzesza coraz większą liczbę sportowców niepełnosprawnych.

Inicjatorem tej szlachetnej idei łączącej ludzi z upośledzeniem zarówno ruchowym, jak i intelektualnym był niemiecki imigrant (lekarz neurolog) Sir Ludwig Guttmann. Gdy w trakcie drugiej wojny światowej trafił do Anglii poświecił się aktywnej rehabilitacji osób niepełnosprawnych, jedną z tychże form był właśnie sport. Co najważniejsze sport miał wówczas integrować, pobudzać do działania, był czynnikiem motywującym, pozwalał niejednokrotnie odnaleźć sens życia. Pierwsza paraolimpiada letnia odbyła się w roku 1960 (zimowa od roku 1976r – miasto inauguracyjne to Ornskoldsvik w Szwecji), od tegoż czasu organizuje się ją cyklicznie i nieprzerwanie. Od olimpiady w Seulu paraolimpiady odbywają się w tym samym miejscu, co igrzysk dla sportowców sprawnych, tuż po ich zakończeniu.

Zapraszam do czytania artykułów!